Gedachten over sneeuw...

Vrijdag drie februari begon het voorzichtig te sneeuwen. Veel mensen reageerden enthousiast, anderen schoten keihard in een dip. Hoe komt het nou dat er zo verschillend over sneeuwval wordt gedacht? 

Doorgaans zeg ik "ik vind het prachtig, vooral als ik er niet door hoef" en daar zit 'em denk ik de kneep. Een dik pak sneeuw vind ik helemaal niet leuk. Je kunt namelijk nog maar moeilijk op je fiets blijven zitten als je door zo'n sneeuwpak heen moet ploeteren. Het fietst zwaar en als je niet uitkijkt glijdt je nog uit ook, dan is het feest compleet... Kinderen op de fiets, manlief met de auto op pad, kopzorgen allom.

Als het al een aantal dagen heeft gevroren, dan is er een kans dat er sneeuw op ijs ligt. Dit zie je niet meer en hoepla... daar lig je weer te koekeloeren...

Als de dooi dan eindelijk inzet, dan wordt die kraakheldere, witte sneeuw een vieze, grijze prut die bovendien nog glad is ook! En ja hoor, weer uitglijden, maar dit keer is een kleddernatte broek het resultaat.

Het lijkt duidelijk, ik houd niet van sneeuw... of toch?

Ik kan enorm genieten van het geknerp van sneeuw onder je voeten en dan liefst op een plek waar nog niemand heeft gelopen. 

's Avonds lekker met de hond naar buiten, het veld helemaal verlicht als gevolg van sneeuw en maanlicht. Of 's Morgensvroeg en bij terugkomst kijkt dit "besneeuwde" snoetje je aan...

Bovendien doet een pak sneeuw bijna iedereen denken aan kerst, dat lijkt haast onlosmakelijk met elkaar verbonden. De stemming van de meeste Nederlanders schiet daardoor spontaan in de plus en dat is prettig. 

Ook heel bijzonder: een vreemde saamhorigheid die je anders maar weinig ziet. De sneeuw die op vaarten, vijvers en sloten ligt, bemoeilijkt het schaatsen (lees hier: het wordt hierdoor onmogelijk). Zonder startsignaal beginnen mensen overal sneeuw te schuiven en weg te vegen, waardoor met plezier geschaatst kan worden. Helemaal TOP natuurlijk! Bij deze een compliment aan allen.

Betoverend! Let maar eens op hoe sneeuw op licht reageert. Het maakt niet uit of het overdag in het zonnetje, of 's avonds in het maanlicht is, maar het begint te schitteren... alsof elfjes met diamantjes hebben gestrooid. Als je dat ziet, dan ga je (bijna) weer in sprookjes geloven, ik tenminste wel...

Dan last, but not least, in de kou zie je 's ochtends dat het ook echt koud is geweest die nacht. De takken van bomen en struiken zijn wit. Als je ze van dichtbij bekijkt zie je eenzelfde soort betovering. Glinsteringen spelen over de tak en als je goed kijkt, dan zie je takjes van ijs op de tak van de boom. Op deze "ijstakjes" zie je weer andere "ijstakjes" (zogenaamde dendrieten) en wie weet zitten op deze ijstakjes ook weer ijstakjes...

Het lijkt me duidelijk, sneeuw? Het kan twee kanten op, maar als je er niet door hoeft...

Post!

Jaaaah, ze zijn er! Vier uitgaven van, op dit moment, mijn favoriete tijdschrift. Ik heb een abonnement op dit blad en moet zeggen dat het ons allemaal bevalt ;). Vandaar ook deze extra aanschaf met 2 x heerlijke paasbrunches en 2 x partyhits (als dat niet veelbelovend klinkt, dan weet ik het niet meer).
Onlangs heb ik met de kerel(tje)s een menu gekookt. De recepten kan ik helaas niet delen (copyright), maar voor degene die het tijdschrift kent: K&G 08-2011 en 11-2011 (nagerecht).

voorgerecht: carpaccio van komkommer met ei
hoofdgerecht: gehaktbrood met romige paddestoelensaus
nagerecht: vanilledessert met kersencompote

En lekker dat het was! Als je zo'n compleet menu kookt, wordt je aan de hand genomen. Je boodschappenlijstje is al gemaakt, die staat bovenaan het menu. Vervolgens staat er een tijdschema zodat je alles precies op tijd klaar hebt. Makkelijk werken en als het dan nog smaakt ook...

Ook al geprobeerd (K&G 01-2012)

Gehaktragout a la stroganoff

Ontzettend gelachen, want in dit gerecht zitten schijfjes warme augurk. De jongens zeiden dat deze stroganoff net zo smaakt als de hamburgers van Mac Donalds... proest! Gezond "maccen" dus.
Vanavond eten we weer normaal hoor, rode kool met aardappelpuree en hachee... met hacheemix uit een pakje... (hoe noem je dat ook alweer? Vloeken in de kerk?)

Februari en qua kou kan het...

De snowbuddies afghan! Lekker warm borduren terwijl ik onder deze deken zit. Ik geloof dat ik niet alle overzichtsfoto's heb gemaakt, maar ik heb er wel trouw ieder weekend aan gewerkt. Zie hier de resultaten:

De gebieden binnen het groen zijn nieuw. Ik moet er wel bij vertellen dat ik al lang niet meer aan deze lap had gewerkt. Ik begon er weer aan, vrolijk bordurend met 3 dubbele draden en het viel me op dat het nieuwe wit veel witter oogde dan het oude wit. Zoals gezegd, het viel me wel op, maar ik dacht dat de lap in de tussenliggende tijd wat vies was geworden of misschien zelfs verkleurd?
Het stoorde me en wat denk je... Foutje, bedaaankt... Het moest met 2 dubbele draden worden geborduurd.... pfffff... stuk uithalen en weer overnieuw beginnen. Dat lijkt een hele opgave, dat is het ook wel, maar als je het niet doet, dan erger je je de rest van je leven aan "de fout". Er zit dus niets anders op dan foutloos borduren LOL!

Hier zie je een close-up van het stuk waar ik afgelopen weekend aan heb gewerkt. We vierden de verjaardag van ons nichtje, lap ging lekker mee en zo heb ik er heerlijk aan kunnen werken. 

Het grote geheel ziet er nu zo uit:

Ik kijk al weer uit naar volgend weekend, lekker weer met de SBA op schoot terwijl het buiten vriest dat het kraakt.

Het leven is vurrukkelluk

Voor mij een waarheid als een koe: Het leven is vurrukkelluk, maar niet dankzij het boek van Remco Campert. Gelukkig betrof het een gratis exemplaar van Nederland leest, want ik zou jammer vinden als ik voor dit boek had betaald. De lofrede die Ronald Giphart schrijft is voor mij onbegrijpelijk.

+-punt: het leest makkelijk/snel.

--punt: her en der duikt in het boek een schrijfstijl op die me doet denken aan dichtertjes/titaantjes van Nescio. De combinatie van 't ie is wat ik bedoel. Dat stoort me. Bij de titaantjes vind ik het nog kunnen in het kader van de tijdsgeest, maar Campert had het van mij niet hoeven doen.
--punt: een aantal keren kom ik woordspelingen tegen en dan geen gewone, dubbelzinnige toestanden, maar echt spel met woorden. Het doet me denken aan Dadaïsme en dat is echt niet mijn ding. Friemel, frammel, frommel, wat mij betreft is het...

Manlief heeft het boek botweg geweigerd met de mededeling dat hij Campert een ouwe zeur vindt, ik begrijp hem...
En toch... laat je niet ontmoedigen, neem niet klakkeloos van mij aan dat het geen goed boek is, lees en vorm je eigen oordeel. Enne... laat me dan ook rustig weten wat jij van het boek vond!

Updeet van de Quilt SAL

Morgen mag 'ie weer, de SMO Quilt SAL. Eerst maar eens zien waar dit over gaat?

Dinsdag 10 januari ben ik begonnen met dit werk

Dinsdag 17 januari was de eerstvolgende gelegenheid om eraan te werken en ik kwam tot hier

Er zullen uiteindelijk 12 quiltblokjes in een "randstof" verschijnen. Op dit moment zie je in de (lichtbruine)randstof nog witte vlakjes. Die moeten volgens patroon opgevuld worden met een andere tint lichtbruin. Zelf ben ik er niet van overtuigd dat dat nu zo mooi wordt. Ik twijfel dus of ik de vlakjes open zal laten of eventueel een andere kleur erin zal borduren. Iemand een duidelijk idee?